رفتن به بالا
  • تعداد اخبار امروز : 0 خبر
  • سه شنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۷
  • الثلاثاء ۲ ذو الحجة ۱۴۳۹
  • 2018 Tuesday 14 August

صریر: عصر ایران در یادداشتی آورده است:شهرهای ایران در هفته‌ای که گذشت درگیر اعتراض‌‎های بخشی از مردم بود. اعتراض‌هایی که با مسائل اقتصادی آغاز و با شعارهای تند سیاسی به پایان رسید.

به گزارش صریر، مصطفی داننده در این یادداشت آورده است: در جریان این اعتراض‌ها برخی مسؤولان به پشت تریبون آمدند و گفتند باید صدای مردم را شنید و مشکلات آنها را درک کرد.

مسؤولان راست می‌گویند باید حرف مردم را شنید اما سوالی که در این میان مطرح می‌شود این مسئله است که آقایان چگونه و از چه طریقی می‌خواهند صدای مردم را بشنوند.

در ایران معمولا راهکاری برای شنیدن وجود ندارد. هیچ سازوکار برای اعتراضات مردم تعریف نشده است. برخی تصور نکنند اعتراض‌ها فقط در ایران است. نه، تمام جهان شاهد اعتراض‌های این چنین است. در تمام جهان، مردم به تصمیمات اقتصادی و سیاسی حاکمان اعتراض دارند و تلاش می‌کنند صدای خود را به گوش مسؤولان برسانند.

رساندن صدای مردم به مسؤولان روش‌های مختلفی دارد. شاید یک نفر از یک سازمان شکایت دارد. او به آن نهاد مراجعه می‌کند و با مسؤولان آنجا صحبت و شکایت خود را مطرح می‌کند. ( البته دست یابی به مسؤول سازمان‌ها و یا نهادها هم به این سادگی نیست.)

ممکن است چند نفر به یک سازمان اعتراض داشته باشند. در این صورت آنها دست جمع به آن سازمان و یا اداره مراجعه می‌کنند و به صورت تحصن و یا اجتماعی کوچک خواسته‌های خود را مطرح می‌کنند. معمولا نماینده‌ای از این جمع به گفت‌وگو با رییس یا مدیرعامل شرکت می‌‌پردازد.( البته دیدار نماینده معترضین با مدیر یا رییس به این سادگی‌ها نیست)

سبک دیگر اعتراض‌ها، اعتراض‌های عمومی است. گاهی دولت، مجلس و یا نهادهای دیگر تصمیماتی می‌گیرند که زمینه ساز اعتراضات سراسری مردم می‌شود. مردم تصمیم می‌گیرند به خیابان بیایند و راهپیمایی کنند.

در برخی کشورها مکان‌هایی برای این کار تعبیه شده است یا در جاهایی با مدیریت پلیس در خیابان‌های اعتراضات انجام می‌شود.

مشکل مردم ایران و نهاد حکومت دقیقا همینجاست. راهکاری برای این جنس از اعتراض‌ها وجود ندارد.

بعد از حوادث اخیر به نظر می‌رسد بهترین فرصت برای تعیین وضعیت این راهپیمایی‌ها فرا رسیده است. رییس جمهور روحانی به عنوان مجری قانون اساسی می‌تواند با تشکیل کار گروهی در دولت، لایحه مدونی را در این مورد آماده و به مجلس ارائه کند.

می‌شود از روش‌های کشورهای دیگر در این زمینه استفاده کرد و با تغییراتی مطابق با فرهنگ ایران در آن، قانون جامع اعتراضات مردم را تدوین کنند.

نبود این قانون و روش مشخص برای اعتراض، باعث شده است تا به بسیاری از تظاهرات‌ها و یا تجمع‌ها به عنوان تهدید امنیت ملی تعریف شود.

نمی‌شود مردم همیشه راضی باشند. بالاخره آنها از برخی تصمیمات ناراضی هستند و باید این ناراضی بودن خود را اعلام کنند تا تصمیم گیرندگان بدانند که مثلا مردم از گران شدن بنزین راضی نیستند. نمی‌شود مسؤولان کشور انتظار داشته باشند هر تصمیمی می‌گیرند مورد قبول مردم باشد.

عصرایران/۱۷دی ۹۶

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

این گره نیاز به دندان ندارد

به گزارش صریر، اگر چرخی در پیچ و خم دادگاه ها بزنید موارد زیاد و عجیب و غریبی می بینید.مشکلاتی که باز کردن گره آن با دندان نیست! وقتی پای درد و دل برخی از افرادی که برای موارد مختلف می خواهند دادخواهی کنند می نشینید تعجبتان چند برابر می شود. طلاق، طرح شکایت به خاطر خیانت، جعل امضای چک، ضرب و شتم و اینگونه مباحث دلایل اتهام های مختلف پرونده های دادگاه هاست. اما می خواهیم چند قدم عقب تر بیاییم و با هم چند گزاره بسیار ساده را مرور کنیم. خیلی از اتفاقاتی که در دادگاه ها می خواهد با دندان باز شود اصلا می تواند به گره نرسد تا بخواهد باز شود! حرفم سر تمامی پرونده های دادگاه نیست که واقعا برخی از آن ها راه حلی جز، دادگاه و قوه قهریه آن ندارد اما بسیاری از مشکلات دادگاه که پیش می آید می تواند اتفاق نیفتد. چند نمونه آن را به صورت عینی با هم مرور می کنیم. پرونده اول: اتهام به دلیل جعل امضای چک برای طرح شکایت آمده بود دادگاه که همسرم از امضای من سوءاستفاده کرده و جعل امضا نموده و در بازار خرج کرده است. دادگاه هم طبق مراحل قانونی بررسی کرد و رای دادگاه صادر شد. اما جالب اینجاست که در خلال رسیدگی به این پرونده این زن و شوهر از هم جدا شدند! بسیار برایم دردناک بود وقتی خلاصه وضعیت پرونده شان را خواندم. شکایت به دلیل جعل امضای زن، توسط شوهرش و استفاده از برگه چک ها در بازار، جالب اینجاست که اکثر چک ها پاس هم شده بود اما چرا این اختلاف به دادگاه کشید! من نه کارشناس حقوقی هستم و نه قاضی اما می خواهم از منظر فرهنگی اجتماعی وضعیت را برایتان شرح دهم. سه نکته در پرونده این زن و شوهر برایم تاسف انگیز بود. اول اینکه این زوج، اختلاف داشتند، دوم اینکه یکی از زوجین قبلا ازدواج کرده بود و این وصلت جدید باعث بروز ناراحتی هایی شده بود، سوم اینکه بحث مشاوره هم پاسخ نداد و این دو در خلال پرونده از هم جدا شدند. اول اینکه چرا در زمان انتخاب همسر دقت کافی و توصیه اسلام را کمتر و یا ناقص رعایت می کنیم؟ چقدر تاکید بر شناخت طرفین و صد البته وجود گزاره های اسلام برای انتخاب توصیه شده است؟‌ حال به مرحله دوم می رسیم، در زندگی مشترک چه توصیه هایی مبنی روش صحیح همسرداری از سوی اهل بیت علیهم السلام به ما رسیده است؟‌ چرا اتاق خواب، بیشتر به اتاق جنگ شبیه است تا محل آرامش؟ چرا برخی همسران طلاق عاطفی دارند و به صورت صرفا نباتی با هم زندگی می کنند؟‌ آیا نمی شود در کنار هم مشکلات را حل کنند؟ ازدواج دوم درست است که دارای حساسیت های خاص خودش است اما می توان با تدبیر هم در انتخاب و هم در زندگی آن را سامان داد. اصلا حرفم سر این است که اگر در خانواده این زوج، هم صحیح انتخاب می کردند و ...

آخرین خبرها