رفتن به بالا
  • تعداد اخبار امروز : 2 خبر
  • چهارشنبه ۲ خرداد ۱۳۹۷
  • الأربعاء ۸ رمضان ۱۴۳۹
  • 2018 Wednesday 23 May

صریر: عضو شورای شهر گفت: شهرداری و شورا نباید وظایف نهادهای دیگر را به عهده بگیرند، در شرایطی که کارگران شهرداری حقوق نگرفته‌اند، نباید لوایح هبه مطرح شود.

به گزارش صریر در تبریز، در جلسه امروز شورای شهر به منظور جبران بخشی از هزینه‌های دو شورای استان و شهرستان به ترتیب ۱۰۰ و ۳۰ میلیون تومان کمک شد.

 لایحه کمک به دو شورای شهرستان و شورای استان، برگشتی از کمیسیون برنامه و بودجه بررسی و تصویب شد.

شهرداری در این لایحه از شورای شهر مجوز اهدای مبلغ ۱۵۰ میلیون تومان به شورای استان و مبلغ ۵۰ میلیون تومان به شورای شهرستان را درخواست کرده بود. بهشتی رئیس کمیسیون برنامه و بودجه با بیان اینکه این اهدا در ادوار گذشته نیز انجام یافته است، گفت: عنوان هبه برای ردیف ماده ۱۶ و ۱۷ درست نیست و باید از لفظ کمک در این لوایح استفاده شود.

فرج قلیزاده، دیگر عضو شورای شهر در مخالفت با این لایحه با بیان اینکه در ادوار گذشته اگر اعتباری داده شده است به دلیل وضعیت مالی مناسب بوده، تصریح کرد: شهرداری و شورا نباید وظایف نهادهای دیگر را به عهده بگیرند، در شرایطی که کارگران شهرداری حقوق نگرفته‌اند، نباید این لوایح مطرح شود.

کریم صادق‌زاده، نیز در اعتراض به استفاده از عنوان کارگران گفت، در تمام جلسه از عنوان کارگر استفاده می‌شود ولی هیچ‌کس از شرایط کارگران خبر ندارد، افزود: اگر می‌خواهیم به کارگران کمک کنیم به صورت واقعی و در عمل اقدام کنیم نه اینکه در حرف از نام آنها استفاده کنیم و بقیه را با این نام بزنیم.

در ادامه این جلسه مسعودی ریحان در موافقت با لایحه خاطرنشان کرد: اگر اعلام می‌کنیم که می‌خواهیم شأن شورا را بالا ببریم، باید همه شوراها را یکسان ببینیم.

رئیس شورای شهر در ادامه این جلسه بیان داشت: به‌دلیل مشکلات مالی شهرداری پیشنهاد می‌کنم به شورای شهرستان مبلغ ۳۰ میلیون و به شورای استان مبلغ ۱۰۰ میلیون تومان کمک کنیم.

این پیشنهاد با رأی اکثریت اعضای شورای شهر تصویب شد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

مطالبه‌گر باشیم و درس بگیریم / «سیّد» سلبریتی‌ نیست

به گزارش صریر از تبریز، قبول دارم که پس از دو دهه فضای عبوس و خشک حاکم، کرامات امام‌جمعه جدید، به طرز غافل‌گیرکننده‌ای گوارا و دلنشین است، ولی می‌خواهم این سوال را مطرح کنم: چه شده که سطح مطالبه عمومی رسانه‌ها و شهروندان، به «رفتار معمولی و زندگی ساده» امام جمعه فرود آمده است؟ مگر نه این که «ساده‌زیستی» از بدیهی‌ترین اصول اسلام و انقلاب است؟ این، یعنی که سایر مدیران ما در طول چهل سال گذشته «غیرمعمولی» بوده‌‌ و اکنافِ هم‌لباس و همکار آل‌هاشم، دیوار ضخیم «تافته جدا بافته» بین خود و مردم ساخته‌اند. اصلاً عکس‌العمل مردم و رسانه‌ها در قبال رفتار معمولی جناب آل‌هاشم طوری شده که انگار ما در طول چهل سال گذشته مُلّا در این شهر ندیده‌ایم! حاج آقا علاقمند است در کنار وظایف «نمایندگی ولی‌فقیه» مثل یک شهروند معمولی، امورات روزمره زندگی‌اش را انجام دهد. مثل همه تبریزی‌های اصیل، از مجلس ختم کسی، غافل نیست، در مناسبت‌های مختلف به همشهریانش سر می‌زند، سوار تاکسی، اتوبوس و مترو می‌شود و زندگی عادی خودش را دارد و در مقابل، ما مدام برای زندگی و سلوک معمولی ایشان کف و هورا می‌کشیم، و به شخصه واهمه دارم که این تحسین‌های بی‌رویّه، اولاً آرامش ایشان را سلب کند و در ثانی، فضا را مهیای جولان‌دادن «تملّق» در استان کند. درست است که بدعادت شده‌ایم و کلی طول می‌کشد تا با «شرایط خیلی معمولی جدید» خو بگیریم، ولی فرصت‌های زیادی را از دست داده‌ایم و به اصطلاح، عمر برف است و آفتاب تموز. شَان جناب آل‌هاشم را به سلبریتی‌های رایج تنزل ندهیم، بلکه از رفتار معلّمانه ایشان، درس بگیریم. باور کنید مشی پرهیزکارانه و بی‌تکلّف امام جمعه تبریز، به درد شامورتی‌بازی‌های فضای مجازی نمی‌خورَد. معتقدم مسبب بخشی از دلایل فاصله بین مردم و مسئولین، خود مردم هستند که به جای نقد و مطالبه‌گری، در مقابل‌ مسئولین تملق و چاپلوسی کرده‌اند و بالاخره مسئول هم بشر است و خیالات بَرَش می‌دارد که گویا خبری است! مهم‌ترین کمکی که به حاج‌آقا آل‌هاشم می‌توان کرد، درخواست نهادینه‌سازی سنت نقد و مطالبه‌گری است، مردم انتظارات به حق زیادی دارند که روی زمین مانده است. مشت نمونه خروار همین رفتار مردمی حاج‌آقا آل‌هاشم را با رفتار سایر مسئولین مقایسه نماییم تا ملتفت شویم که اصولا در کجای تاریخ ایستاده‌ایم؟! از جناب آل‌هاشم عزیز بخواهیم سنّت پاسخگویی به مردم را به مدیران استانی گوشزد کند. پاسخگویی به آن معنی نیست که مثلا هفته‌ای یک روز سه شنبه‌ها از ساعت 10 لغایت 12 ملاقات مردمی داشته باشد، بلکه در همین تریبون نماز جمعه بیاید و بگوید چه کرده و تا یک ماه دیگر چه خواهد کرد. با وجود چنین سیستم پاسخگو، و به پشتوانه «نماینده ولی‌فقیهِ در کنار مردم» یا پایتخت‌نشینانِ تصمیم‌گیر، هر مدیر روی دست مانده، زوار در رفته و سفارشی را برای کارگزاری امور به این استان نمی‌فرستند و یا این که مدیر مزبور قبل از تشرّف به این منطقه آگاهی می‌یابد که اصولا یک مَن ماست در تبریز چقدر کره دارد! از ایشان بخواهیم از ...

آخرین خبرها